اسکندر برای فتح تختجمشید، لشکر خود را به سختی از تنگِ فارس عبور داد؛ بیخبر از اینکه آریوبرزن، سردارِ بیباکِ ایرانی، از هفتهها پیش تنها با ۷۰۰ چریکِ جانبرکف، تدارکِ یک کمینِ بزرگ را دیده بود.
در تنگترین نقطهی دره، بارانی از صخرههای عظیم به پایین سرازیر شد. با کشتهشدنِ بیش از هزار سربازِ مقدونی و صدورِ اولین فرمانِ عقبنشینی در تمامِ زندگیِ اسکندر، نزدیک به یک ماه لشکرِ او در چادرهای خود، در دلِ سرمایِ استخوانسوزِ زاگرس، برای زندهماندن میجنگید.
اسکندری که خود را برای تسلیم و بازگشت آماده میکرد، با نقشهی چوپانی خائن، از پشت سر به مدافعان هجوم برد.